کد خبر:
1079
زمان مخابره خبر:
16/9/1388
13:3
خصوصیسازی روندی است که در طی آن، در هر سطحی، دولت امکان انتقال وظایف، تسهیلات و تاسیسات خود را از بخش عمومی به بخش خصوصی بررسی نموده و در صورت تشخیص و اقتضا، نسبت به انجام چنین انتقالی اقدام میکند. این بررسی و اقدام دولت در جهت اصلاحات اقتصادی و نظام اداری به اجرا در میآید و نکتة مهم آن در نظر داشتن جنبه¬های مختلف، از جمله جنبههای اجتماعی مسالة به موازات جنبههای اقتصادی آن است. لذا عدم توجه به کلیة جوانب امر میتواند نتیجة نامطلوبی برای هر کشور به بار آورد و مزایای قابل پیشبینی را تحت تاثیر قرار دهد.
هدف از خصوصیسازی، افزایش کارآیی و استفادة بهینه از منابع بالقوه موجود در اقتصاد است. لذا خصوصی سازی به معنی انتقال مالکیت واحدهای دولتی به واحدهای خصوصی نیست، بلکه هدف اصلی در این رابطه استفادة بهینه از منابع موجود است. اهداف خصوصیسازی را میتوان چنین بیان نمود:
کاهش اتلاف منابع در بخش عمومی، که غالباً در نتیجة مدیریت ضعیف، تخصیص نامطلوب منابع و غیره حادث میشود.
افزایش و بهینه کردن استفاده از منابع دولتی به ویژه منابع مدیریتی و کنترل دولت بر اقتصاد به طوریکه به جای آنکه دولت به مسایل جزیی بپردازد از توان مدیریتی خود به نحو مطلوبتری استفاده نماید.
دستیابی به بازارهای سرمایه، تکنولوژی و منابع خارجی
گسترش زمینة مالکیت در داخل، به طوریکه جمع بیشتری از اقشار مردم کشور در مالکیت اقتصادی مشارکت داشته و سرمایهگذاری و تولید حالت مردمی پیدا کند و تکتک افراد خود را در تولید کشور سهیم بدانند، بویژه از طریق فروش سهام
توسعه و گسترش بازار سرمایه به ویژه بازار بورس
خصوصیسازی در جهان به عنوان یکی از ابزارهای کلیدی جهانیسازی به شمار میرود. در بحث جهانیسازی ایدهی کنترل دولت بر روی اقتصاد بخشهای استراتژیک مطرح گشت و به دلیل اینکه خطوط هوایی بر فراز فهرست بخشهای استراتژیک دنیا هستند، در کانون توجه قرار دارند. بنابراین در بسیاری از کشورها روند خصوصیسازی صنعت حمل و نقل هوایی نسبت به سایر صنایع کندتر و با دقت بیشتری صورت میپذیرد.
نمودار زیر روند خصوصی¬سازی چند خط هوایی آمده است که توجه به خصوصیسازی خطوط هوایی را در دنیا نشان میدهد:
www.techstudies.org