ماهواره جایگزین، توانایی اندازه گیری انتشار دی اکسید کربن تولید شده از شهرها و نیروگاهها را دارد و راه را برای ساخت کاوشگر فضایی برای اجرای معاهدات آینده اوضاع اقلیمی هموار خواهد کرد.
ماهواره رصدخانه مداری کربن در فوریه سال 2009 هنگامی که قرار بود با کمک ماهواره بر تاروس ایکس ال در مدار قرار بگیرد هنگام پرتاب از راکت جدا نشد و درون اقیانوس آرام سقوط کرد.
دانشمندان امیدوار بودند با پرتاب ماهواره مورد نظر پاسخ این سوال را که چگونه زمین دی اکسید کربن را جذب کرده و سپس منتشر می کند دریابند.
کمتر از نیمی از کربن منتشر شده از زمان وقوع انقلاب صنعتی وارد جو زمین شده، ولی عملکرد چاه های کربن که مابقی این کربن ها را جذب کرده، کاملا شناخته نشده است.
ماهواره ی ژاپنی گوسات که ژانویه سال 2009 پرتاب شد، هم اکنون تنها ماهواره ای است که سطح دی اکسید کربن زمین را اندازه گیری می کند.
اما این ماهواره ژاپنی تنها قادر است دی اکسید کربن را در 87 کیلومتر جو زمین اندازه بگیرد. این میزان برای سنجش کامل دی اکسید کربن تولید شده بشر در سراسر جهان کافی نیست و باید ماهواره های دقیق تری برای این منظور به مدار پرتاب شود.
ماهواره OCO دارای تفکیف پذیری 3 کیلومتر مربعی است و می تواند میزان دی اکسید کربن را با حساسیت یک میلیونیم اندازه گیری کند و این برای اندازه گیری دی اکسید کربن تولیدی صنایع در شهرها و نیروگاه ها مناسب است.